Necati Güler en solda.

(ilk yazı için bkz. Babam Necati Güler’in Spora Başlayışı )

… Ertesi gün ise Ankara’ya Harlem Globetrotters geliyordu ve babam bana bu maç için de bilet ayarlamıştı. Ne muhteşem bir duygu… Hava muhalefeti sebebiyle uçağı geciken Harlem’i tam iki buçuk saat beklememize değen bir geceydi. Devre arasında da, 1964 Tokyo Olimpiyat finallerinde karşılaşmış Çinli ile İngiliz’in masa tenisi gösterisi de “kaymaklı ekmek kadayıfı” olmuştu. Artık basketbolu çok seviyordum…

Ulubatlı Hasan İlkokulu’nu birincilikle bitirdikten sonra Tarsus Amerikan Koleji’nin sınavını kazanıp, Tarsus’un yolunu tuttum. İlkokulu birincilikle bitirdiğimi nasıl belirlediğimi sorarsanız, son sınıf öğrencileri arasında Milliyet Gazetesi’nin ilkokullararası yarışıması için düzenlenen sınavda birinci olmuş ve okulumu o yarışmada temsil etmiştim. O zaman her okul kendi sınavını yapıyordu ve İstanbul Erkek Lisesi’nin de sınavını kazanmıştım ve babam’ın okuluna gitmeyi çok istiyordum; fakat, babam, nasıl olduğunu hala hatırlayamadığım bir şekilde, beni İstanbul yerine Tarsus’a gitmeye ikna etti. Tarsus ve basketbol, hayatıma yön veren, beni şekillendiren iki kavram…

Birisi okulun ortasındaki asfaltta, diğeri de Hazırlık sınıfları ve yatakhanesinin önündeki toprak sahada olmak üzere iki basketbol sahamız ve ABD’den gelmiş Wilson, Rawlings ve Spalding basketbol toplarımız vardı. Hazırlıkların büyük sahada oynamasına pek izin verilmezdi ama toprak sahamız vardı ya, başka ne isterdik. Her tenefüste potaları topa tutmak en büyük zevkimizdi. Sınıfın ikinci uzunuydum. Tabii ki futbol da devam ediyordu, ama basketbol bir kere kanıma girmişti…