(Yazının 1. bölümünü buradan okuyabilirsiniz.)

Orta 2 ve 3’lere Fen Bilgisi dersi veren hocamız Donald Hornish, bir yıl önceki gibi Lise Basketbol Takımı’nı çalıştırmıyordu ve boş zamanı vardı. Bir yıl önceki Orta 3 takımının en iyi oyuncusu, Eczacıbaşılı Ekrem’in en büyük ağabeyi, Salim Erdem de  sınıfta kalmış, bizimle Orta 3’ü tekrar okuyacaktı. Düzgün antrenman ve iyi bir temel bilgi (fundemental) çalışmasıyla iyi bir takım olabilirdik.  Her gün, her dersten önce ve sonra, akşam mütealalarından önce ve sonra, Don Hornish bizi karşısında görüyor ve “Ne zaman antrenmanlara başlıyoruz,” sorumuza hep olumsuz cevap veriyordu. Ama bu karşılıklı inatlaşma 3 hafta sürdü ve biraz da, sınıfın en iyi öğrencisi olmamın da etkisiyle, üçüncü haftanın sonunda kabul etti. Dünyalar benim olmuştu. Hemen Adana’ya koştuk ve Adanaspor’dan arkadaşımız, Yeni Kolej’in kaptanı Eyüp (Muharrem)’ün Babası Tahsin Amca’ya kırmızı-beyaz formalarımızı yaptırdık.  Antrenmanlar başladı. Boyum uzamadığı için takımın “point guard”ı olmuştum.  İlk defa ciddi takım antrenmanı yapıp, bir “coach” ile oynamanın dışında, çok önemli temel bilgiler öğrendik. En önemlisi de, sol elle turnike atmaktı ve Tarsus’un sol elini kullanan, ters eliyle turnike atabilen ilk jenerasyonu yetişiyordu. Teşekkürler, Mr. Hornish!  Ortaokullarda kolaylıkla, İçel (Mersin) şampiyonu olmuş ve grup maçlarını bekliyorduk. Tarsus’ta o yıllarda okul dönemi üç sömestrdi; grup maçları da tam bizim sömestr tatilimize denk gelmişti. Kardan Toroslar kapanmış, tatile ailelerinin yanına giden arkadaşlarımız, maalesef, bu zor şartlar altında Mersin’e gelip, grup maçlarında yer alamamışlardı. 12 kişilik kadrodan 5 kişi ve 12’ye giremeyen bir arkadaşımızın da katılımıyla, aramızdaki söylediğimiz şekliyle, tam tamına, Beş Buçuk kişiydik… Ama, o altıncı arkadaşımızın ne kadar önemli olduğunu o turnuvada öğrenmiştik… Takım ancak böyle olunuyordu ve herkese düşen bir görev vardı…

İlk gün, Adana Yeni Kolej’e 52-39 yenildik. İkinci gün dramatik bir maçtan sonra, İzmir Özel Fatih Koleji’ni yendik ve Türkiye Şampiyonası’na gitme şansımızı son gün oynayacağımız Ankara Cumhuriyet Lisesi maçına taşıdık. Cumhuriyet Lisesi’nin başında, lise yıllarımızda yalnız Beden Eğitimi’ni, futbol, voleybol veya basketbolu değil, sporculuğu ve disiplini de öğreneceğimiz, Nejat Güngör vardı. O gün için, Adana’dan Aziz Köseoğlu’nu da ikna edip, sahaya yedi kişi çıkmıştık. Engin Akış’ın nefes kesen son saniyelerdeki turnikesiyle 63-62 kazanıp, ver elini Manisa demiştik.

Çayırağası otobüsüyle Manisa’ya gitmiş, Sümerbank Manisa Mensucat Fabrikası’nın misafirhanesinde çok eğlenceli bir hafta geçirmiştik. O yılki, Türkiye Ortaokullar Şampiyonası’nda kimlerle tanışmadık ki: Yıldız Milli Takım antrenörü olarak maçları ve özellikle Erman’ı izlemeye gelen rahmetli Aydan Siyavuş, Galatasaray’da Erman Kunter, TED Ankara Koleji’nde Aytek Gürkan, Ömer Bozer, Rahmi Özyar, Korkut Topuzoğlu, Murat Balı… Muhteşem bir finalde, Yaman’ın yaman savunması ile Erman’a her zamankinden daha az imkan veren TED, Galatasaray’ı yenerek Türkiye Şampiyonu oluyordu; biz ise, ilk turnuvamızda, Türkiye Beşincisi olmuştuk… Bir başka tanıdık ise, hakemliğe yeni başlayan ve ilk ulusal turnuvasını yöneten Ömer Ozan Ağabey idi…