Dünya Sampiyonası’nın grup maçlarını oynadığımız Ankara Arena bir hafta boyunca büyüleciydi. Oynadığımız her maçta neredeyse boş koltuk görmek imkansızdı. Maçın skoru ne olursa olsun enerjisi bitmeden tukenmeden bizi destekleyen 10,000 taraftar ile beraber oynadığımız 5 maçta 5 galibiyet almasını bildik.

Bu muhteşem desteğiniz için teşekkür ederim.

Şimdi bayrağı İstanbul’daki taraftarlara teslim etme vakti geldi desem yanlış olmaz herhalde.

Pazar günü Fransa ile oynayacağız; salonda özellikle Yunanistan maçında olduğu gibi bir atmosfer yaratmamız gerektiğini düşünüyorum. O maçın önemini yeniden vurgulamak için sizle İsmail Şenol’un bana sitemde yer almasi için yolladığı yazıyı paylaşıyorum. Umarım hoşunuza gider:

Rengimiz Kırmızı!

Yunanistan maçı için Ankara Arena’ya gelen herkes Sinan Güler’in başlattığı hareketle neredeyse gardırobunda kırmızı ne varsa boşaltmıştı. Olağanüstü seyirci desteği sayesinde “burası bizim evimiz” mesajı verilmişti daha maç başlamadan önce.

Yunanistan, bize karşı stratejisini Hidayet Türkoğlu’nun üzerine kurmuş bir şekilde çıktı sahaya. Dimitris Diamantidis-Hidayet Türkoğlu eşleşmesi üzerinden oynayarak Hido’yu işin savunma kısmında yormayı umdular. Fakat üst üste buldukları sayılara karşılık verince, o dirençleri kırıldı ve düzenden koptular. Bundaki en büyük sebep özellikle Ömer Onan’ın Yunanistan’ın diğer saha içi komutanı Vassilis Spanoulis’e yaptığı baskıydı. Spanoulis’in de kaybolmasıyla savunmamız daha rahatladı. İkili oyunlarda kısa kovalamaktan yorulan Ömer Aşık’a bir de Sofoklis Schortsianitis eşleşmesi fazla geldi. Aşık yorulup kenara geldiğinde Semih Erden’in oyuna ve eşleşmeye adapte olabilmesi için birkaç hücum bekledik. Ancak o da kendini korkusuzca Sofoklis treninin karşısına atarak her mücadeleye hazır olduğunu gösterdi. Verdiğimiz mesaj netti: Burası bizim evimiz. Burada kazanmak için bizi yaralamanız yetmez, öldürmeniz gerek.

Savunmada o kadar fazla enerji sarf ettik ki, tepe atışları hariç üç sayı çizgisinin gerisinden iyi bir şutör olmayan pivot Yannis Bouroussis’in dip çizgiden atışlarına bile el kaldırdık. Aşırı konsantrasyonumuz sebebiyle Yunanistan’ın hızlı top çevirdiği bazı hücumlarda hep birlikte topu takip ettik ve rakibe boş şut imkanı tanıdık. Hücumdaysa en önemli sorunumuz çok durağan oynamamızdı. Bunu yine savunmada harcadığımız enerjiye bağlamayı doğru buluyorum. Ne doğru yerleşim (spacing) yapabildik, ne de topsuz alanda seyretmekten başka bir şey yaptık. Bu anlarda sahneye Ersan İlyasova çıktı ve bulduğumuz ekstra sayılarla ayakta kaldık.

İkinci yarıda sahada Kerem Tunçeri fırtınası vardı. Yunanistan savunmasının zaaflarını öyle ince işledi ki, ikili oyunlar üzerinden neredeyse her pozisyonda Ersan’ı en sevdiği bölgede topla buluşturduk. Maçın heyecanından mı bilmiyorum, Tunçeri bana 10 asist yapmış gibi geldi. Bu yüzden kâğıtta yazan dört asistin bir ehemmiyeti yok benim için. Tunçeri hücum düzenini geri getiren adam oldu. Perdeleri harika kullanarak ikili oyunlar üzerinden ürettiğimiz sayılar, Yunanistan’ın tüm direncini kırdı. Son bölümde 16 sayılık farka ulaşınca klasik “tempoyu düşürme” hastalığımız yüzünden hafif stres yapsak da, kazanmayı başardık. Şimdi bu galibiyetin değer kazanabilmesi için grup liderliğini garantilememiz gerekiyor. Bu yüzden de neleri doğru yaptığımızı unutmadan, çalışmaya devam etmek lazım.

Kırmızıya devam!

Şampiyona boyunca benimle resimleri paylaşan TBF’den Ahmet Tokyay’a teşekkürler.